WYWODZENIE

zesnastowieczna Metryka zawiera tylko kilkaset szlacheckich rodzin. Pod koniec XIX wieku łączna ilość nazwisk szlacheckich przekraczała już dwadzieścia pięć tysięcy. W historii Królestwa Polskiego opisano, wraz z kształtowaniem się granic, ustroju społeczeństwa, burzliwe losy Narodu. Od końca XIV wieku jest to historia dwu Narodów. Wraz z trzecim rozbiorem i utratą suwerenności nastąpiło zróżnicowane traktowanie rodów magnackich, szlacheckich czy stosunku nowych władców do sprawy chłopskiej. Nieudane zrywy niepodległościowe były pretekstem dla zaborców do pozbawiania majątków i tytułów. Szczególnie w zaborze rosyjskim, liczebność stanu szlacheckiego była solą w oku dla caratu. Co raz wymyślano nowe ukazy, zmuszające osoby chcące zachować tytuł szlachecki do udokumentowania posiadanych praw. Ta swoista weryfikacja zawarta została w znanych dziś i tak chętnie przeglądanych spisach legitymowania. A tak przy okazji, im mocniejszy ucisk ciemiężycieli i wynaradawianie, tym większy opór i dbałość w pielęgnowaniu polskości i tradycji. Ci, którym prawa szlacheckie zabrano, czy to z uwagi na udział w powstaniach, zubożenia czy braku stosownych dokumentów, z tym większą pieczołowitością przechowywali i przekazywali kolejnym pokoleniom rodzinne pamiątki i tradycje. Dwie wojny jakie przetoczyły się przez tereny Polski w dwudziestym wieku, doprowadziły do wielu tragedii we wszystkich prawie polskich rodzinach. Poza oczywistymi stratami materialnymi, Polacy utracili wiele bezcennych materialnych źródeł historycznych. Część z tych, które były przechowywane w zorganizowanych zbiorach lub archiwach trafiły w obce ręce. Te które były własnością prywatną często utracone zostały na zawsze.

okresie średniowiecza na terenie Królestwa Polskiego i Litwy potomkom linii męskiej chętnie nadawano imię Stanisław (od łacińskiego Stanislaus), stosując jednocześnie w mowie potocznej skróconą wersję imienia Stan. Przyrostek -ewicz wskazuje na związek pokrewieństwa pomiędzy ojcem a synem, to inaczej syn kogoś, w tym przypadku Stanisława, czyli Stan-a. Można więc przyjąć że Stankiewicz to syn, synek Stana. Nazwisko Stankiewicz w 1991 roku było wspólnym dla 19.826 osób żyjących w Polsce. To wyjaśnienie pochodzenia nazwiska zgodne jest z powszechnie przyjętą współczesną systematyką. Ale nie tylko.

a terenach Królestwa jak też ziemiach pruskich i litewskich, kolonizowanych przez Zakon Krzyżacki posługujący się niemczyzną, spotyka się miejsca które w trakcie prowadzonych wojen wykorzystywane były na odpoczynek, odnowienie zapasów czy leczenia rannych po bitwach. Zwykle miejsca takie musiały być łatwe do obrony, wygodne do rozbicia obozu, z dostępem do zdrowej wody. To właśnie owe "staje", "stanki" dawały początek nazwom własnym osad, wsi a później niektórzy ludzie zamieszkujący owe miejsca wywodzili od nich swoje zawołania (nazwiska).
W XV i XVI wieku część Stankiewiczów szczególnie na ziemiach wschodniej Rzeczpospolitej, mogło przybierać nazwisko Stankiewicz od nazw włości którymi władali (np. od 1581 roku majętność Stanki we władaniu Stankiewiczów Bilewiczów).

Znaczenie nazwiska Stankiewicz zostało zdefiniowane przez dr Alinę Naruszewicz-Duchlińską, na łamach GENPOL-u. Z tego źródła zaczerpnięto poniższą definicję:

"azwisko utworzone nacechowanym patronimicznie (=tworzącym formy od imienia ojca) przyrostkiem –ewicz od nazwy osobowej Stank/Stanko/Stanek, te od imienia Stanisław lub Stanimir. Imię Stanisław jest pochodzenia słowiańskiego i pierwotnie w przybliżeniu znaczyło ‘niech się stanie sławnym’ (zob. Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz. 2 Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego, opr. M. Malec, s. 120). Por. też stanek. Słownik warszawski (1915 r., t. VI, s. 390) głosi, iż było to: 1. mieszkanie, 2. kwatera, namiot, przybytek („w obozie krzyżackim, a w stankach ich nalezione były rozmaite rzeczy”). K. Rumut (Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 474) podaje, iż nazwę osobową Stankiewicz odnotowano na terenie Polski już w 1470 roku. To nazwisko podaje w swej pracy M. Jaracz (Nazwiska mieszkańców Kalisza od XVI do XVIII wieku, Bydgoszcz 2001, s. 358): Famati Joannis et Mariannae Stankiewiczow Civium Cal. 1785. Przytacza je też L. Dacewicz w Antroponimii Białegostoku w XVII-XVIII wieku (Białystok 2001, s. 233): honestis Michaele Stankiewicz 1743, honestum Matheum Stankiewicz 1748, Mathei Stankiewicz 1753. Nazwisko podają również Z. Abramowicz, L. Citko, L. Dacewicz w Słowniku historycznych nazw osobowych Białostocczyzny (XV-XVII w.),t. II P-Ż, Białystok 1998, s. 111): Stasz Stankiewicz 1558."

dniu 1-go maja 1528 roku Sejm Litewski podjął postanowienie o dokonaniu Przeglądu Wojska. W trakcie owego, sporządzano spisy szlachty zobowiązanej do wystawiania wojska wraz z uwzględnieniem liczby pieszych i konnych. Spisy te ponawiano jeszcze w latach 1565 i 1567. W zachowanych dokumentach będących w zasobach Mińskiego Archiwum na Białorusi wynika, że z powinności wystawiania wojska dla obrony granic Królestwa i udziału w kampaniach wojennych wywiązali się min:

Stankiewicz Abram, ziemianin, ziemia bielska, woj. podlaskie

Stankiewicz Andrzej, skarbnik trocki, bojar pow. i woj. trockiego

Stankiewicz Andrzej, bojar kowieński, woj. trockie

Stankiewicz Andrzej, bojar mieński, woj. wileńskie

Stankiewicz Bartosz, bojar z Widuklskai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Biertosz, bojar z Pajurskai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Bogdan, Tatar w służbie Minbałatowicza

Stankiewicz Dowgwił, bojar z Widuklskai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Dowgulia, bojar pow. wysokodworskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Grzegorz, bojar z pow. koniewskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Jacek, bojar pow. nowogrudzkiego, woj. wileńskiego

Stankiewicz Jan, bojar z Wilkiejskai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Jan, bojar pow. słonimskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Jan, bojar z Użwienckai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Jan, ziemianin bielski, woj. podlaskiego

Stankiewicz Janko, bojar z pow. samilskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Jakub, bojar z pow. wołkowyskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Jakub, bojar z pow. wysokodworskiego woj. trockiego

Stankiewicz Jakub, bojar z pow. żyżmorskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Janusz, Tatar w służbie Minbałatowicza

Stankiewicz Jerzy, bojar z Wilkiejskai, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Jerzy, bojar z pow. ejszyskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Kachna, bojarka z pow. kowieńskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Maciej, bojar z pow. niemiżskiego, woj. wileńskiego

Stankiewicz Mikołaj, bojar z pow. oszmiańskiego, woj. wileńskiego

Stankiewicz Mikołaj, bojar pow. lidzkiego, woj. wileńskiego

Stankiewicz Miłko, bojar z pow. samilszskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Małysz, Tatar w służbie Minbałatowicza

Stankiewicz Maciejowa, szlachcianka, właścicielka ziemi połockiej

Stankiewicz Michaiło, chorąży wilkiejski, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Pac, bojar karkliańki, Ziemia Żmudzka

Stankiewicz Piotr, bojar z pow. ejszyskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Stanisław, bojar pow. kowieńskiego, woj. trockiego

Stankiewicz Wiecław, bojar z pow. oszmiańskiego, woj. wileńskiego

Po upadku Powstania Kościuszkowskiego, gdy nie stało już polskiej państwowości, Przegląd Wojska WKL był podstawą, dowodem na posiadanie praw szlacheckich, powoływanym przed gubernialnymi komisjami wywodowymi.

ETRYKA ITEWSKA - Księga wpisów nr.131

Wypis z Indeksu Osób:

Stankiewicz Hrehory †. 2 II 1676, podczaszy żmudzki 29 XI 1635, ciwun gondyński 25 I 1649 — 36
Stankiewicz Jan † po 1667, horodniczy mścislawski już 1654— 1065
Stankiewicz Jan Mikołaj † a. 25 V 1657, dworz. JKM, pisarz z. żmudzki 1622, ciwun ejragolski 24 III 1635, pisarz w. lit. 17 VIII 1653 - 128, 1053,
Stankiewicz Michał Eustachy † 1680, dworz. pokojowy JKM, łowczy kowieński już 1652, sędzia gr. żmudzki 1653-1659?, ciwun ejragolski już 1658, podkomorzy żmudzki już 1671 — 1053, 1094
Stankiewiczowa Eufrozyna Billewiczówna (Bilewiczówna) zob. Kierdejowa
Stankiewiczowa Katarzyna z Chrzczonowiczów † po 1670, podkomorzanka parnawska, ż. Michała Eustachego — 1094
Stankiewiczowie — 127
Stankiewiczówna Elżbieta (Halszka) zob. Sipowiczowa
Stankiewiczówna Justyna zob. Naruszewiczowa
Stankiewicz Skurat Maciej, żołnierz — 1074

танкевичи

танкевичи - дворянский род, герба Могила, восходящий к концу XV в. Иван Николай Станкевич (умер в 1657 г.) был великим писарем

великого княжества Литовского. Род Станкевичей внесен в VI и I ч. родословных книг Виленской, Витебской, Волынской, Гродненской, Киевской, Ковенской, Минской, Могилевской и Подольской губерний. Одна из ветвей этого рода пишется Белевич-Станкевич. Ян Станкевич в 1657 г., при покорении Смоленска, вступил в русское подданство и в русскую службу. Этот род Станкевичей внесен в VI ч. родословной книги Смоленской губернии. В. Р.

łumaczenie:

tankiewicze – ród szlachecki, herbu Mogiła, wywodzony od końca XV wieku.

Iwan (Jan) Mikołaj Stankiewicz (zmarł w 1657 roku) był Wielkim Pisarzem Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ród Stankiewiczów zawarty jest w VI i I części ksiąg genealogii guberni Wileńskiej, Witebskiej, Wołyńskiej, Grodzieńskiej, Kijowskiej, Kowieńskiej, Mińskiej, Mohylewskiej i Podolskiej.

Jedna z gałęzi tego rodu pisze się Bielewicz-Stankiewicz. Pochodzenie Bilewiczów, wersja w języku litweskim.

Jan Stankiewicz w 1657 roku w trakcie oblężenia Smoleńska, przeszedł na stronę rosyjską, przyjął rosyjskie poddaństwo i wstąpił na służbę u cara. Ten ród Stankiewiczów ujęty jest w VI części ksiąg genealogii guberni Smoleńskiej.

ody szlacheckie, uznane w guberniach: Witebskiej, Grodzieńskiej, Mińskiej, Mohylewskiej i Smoleńskiej.

L. p.

Nazwisko

Gubernia

Część DRK

Numer

Stankiewicz

Stankiewicz - Bielewicz

Stankiewicz - Kiślak

Witebska

Grodzieńska

Mińska

Mohylewska

Smoleńska

Mohylewska

Witebska

Mohylewska

6 i 1

292

298

883

1645

1646

1647

1648

1649

672

1259

247

357

358

1517

1260

612

1261

Źródło: S. Dumin, S. Górzyński. Spis szlachty wylegitymowanej w guberniach grodzieńskiej, mińskiej, mohylewskiej, smoleńskiej i witebskiej. - Warszawa: DiG, 1993. - S. 123-156

Podstawą wydania Spisu szlachty wylegitymowanej w guberniach grodzieńskiej, mińskiej, mohylewskiej, smoleńskiej i witebskiej są wydane drukiem „Spisy szlachty” poszczególnych gubernii, opublikowane w języku rosyjskim, na przełomie XIX i XX wieku tj. Алфавитныи список дворянских родов Гродненской губерни внесонных в дворянскую родословную книгу, Гроднo 1900, c.17:
- пoсле 1 VI 1903 г., Минск 1903 с.162.
- Могилевской губерни, составлен в 1909 г.,Могилев 1909, c.23
- Смоленской губерни, составлен в 1897 г., Смоленск 1909.
- Витебской губерни, пocле 1900 г. Витебск 1900, c. 84

d XVI wieku nazwisko Stankiewicz związane jest z okolicami Trok k/ Wilna. W tamtych czasach sąsiadami Stankiewiczów byli: Kijaccy, Holynscy, Krzywiccy, Kozuchowscy, Kondratowicze, Sutoccy (Sutockas herbu Dołęga), Żubr.

Źródło: Jan Ciechanowicz: Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów 2001, tom IV, L-R, s.85.

okument z archiwum Sądu z Trok (k/Wilna) datowany na 25 sierpnia 1601 roku

„J.O. Jan Sobolewski sąsiadujący przez rzekę Kraksznia w pobliżu Urkiszek i J.O. Stanisław Kiszka z Lachowicz procesowali się o nieduży kawałek ziemi zagarnięty w 1600 roku. Wezwanymi na świadków byli: J.O Pawel Konstantynowicz, J.O Matys Gozdziewski i J.O Stefan Stankiewicz. W końcu sierpnia 1601 roku przesłuchani byli sąsiedzi, a mianowicie Rodzina J.O Koklin i J.O Jan Sowgowicz. Rzecz się miała przed sędzią Trockim J.O Janem Stanisławowiczem z Bogdanowicz.

oszukując informacji o pochodzeniu swojego nazwiska i historii rodu trafiłem na stronę Heraldyki Litewskiej. To wspaniałe opracowanie pozwala wyobrazić sobie jak na przestrzeni dziejów następowało przenikanie dwu światów, dwu narodów, jakie były zależności i co z tego wynikło dla współcześnie żyjących.

oświadczenia Wielkiej Wojny z Zakonem Krzyżackim z lat 1409-1411, gdzie oba narody zmagały się ze wspólnym wrogiem, wykazały niedostatek form organizacji społecznej w Wielkim Księstwie Litewskim. Trzeba było dostosować instytucje administracyjne i formy organizacji wyższych warstw społeczeństwa litewskiego do sprawdzonych wzorców polskich. Temu celowi miały służyć akty wystawione w Horodle 2 października 1413 r. Wprowadzono nimi nowy podział administracyjny Wielkiego Księstwa Litewskiego na województwa, wraz z urzędami wojewodów i kasztelanów. Najdonioślejszym jednak dokumentem był zbiorowy akt adopcji znaczniejszych przedstawicieli możnowładztwa litewskiego do polskich rodów heraldycznych.

gółem przedstawiciele czterdziestu siedmiu polskich rodów heraldycznych adoptowali swoich litewskich braci herbowych. Na Litwę przeniesione zostały następujące znaki heraldyczne, prezentowane na omawianej wystawie: Awdaniec, Bogorya, Ciołek, Dębno, Doliwa, Dołęga, Drya, Działosza, Gierałt al. Osmoróg, Godziemba, Gryf, Grzymała, Janina, Jastrzębiec, Jelita, Kopacz (Topacz), Korczak, Kot Morski, Kuszaba, Leliwa, Lis, Łabędź, Łodzia, Nałęcz, Nowina, Odrowąż, Ogończyk, Oksza, Ossoria, Pierzchała, Pobóg, Pomian, Poraj, Półkozic, Rawicz, Rola, Sulima, Syrokomla, Szreniawa, Świnka, Topór, Trąby, Trzaska, Wadwicz, Wężyk, Zadora, Zaremba.

książce "Rody szlacheckie w powiecie lidzkim na Litwie w XIX wieku" Czesław Malewski przedstawił spis rodzin szlacheckich. Wśród nich znajdujemy:

Stankiewicz - h. Mogiła, h. Wadwicz pw. 15.X.1820 r., 20.IX.1860 r.
zaścianek Hutny - parafia lidzka;
ok. Wojszczuki - parafia wasiliska;
ok. Stankiewicze - parafia wawiórska;
Wersoka, Siemaszki, Krupowiesy - parafia koleśnicka;
majątek Remzy, wieś Przewoże - parafia zabłocka;
ok. Jurele - parafia nacka;
m. Raduń - parafia raduńska;
m. Werenów - parafia werenowska;
ok. Mickuny - parafia żyrmuńska;

materiałach źródłowych odnajdujemy przy nazwisku Stankiewicz dwa różne herby.

tak herbem Wadwicz legitymowali się min:
Adamkowicz, Mężyk, Roski, Wołczek, Łodziata, Montygierd, Stankiewicz, Wirułowicz, Bogusz, Matyaszewicz, Naruszewicz, Węsłowski

"Herbarzu Polskim" - Kaspra Niesieckiego, S.J., Lipsk (Leipzig) edycja 1839-1846 r. można znaleźć wzmiankę o rodzinie Stankiewiczów herbu Wadwicz.
Sam herb przedstawia tarczę dzieloną na dwie części przez pionową linię. Po prawej stronie ryba morska, w kolorze srebra, na czerwonym polu, po lewej jest czerwona ryba na srebrnym polu. Na hełmie pokazane są pióra strusie lub pawie, w ilości 5.
Paprocki „Gniazdo cnoty”, pp .800 i 1 , 173 – opisuje tarczę herbu Wadwicz, jako tarczę podobną do używanej w Księstwie Lotaryngii. Być może, ta tarcza nie powstawała w Polsce, ale była importowana. Rycerz nazywał się Wadwicz, był wysyłany dwa razy z poselstwem przez Króla Bolesława Krzywoustego(1102 -1138). Podczas powrotu ten rycerz zginął w głębinach morskich (utopił się). W nagrodę dla jego zasług, Król Bolesław dał tę tarczę jego potomkowi.
Paprocki „O herbach” , p . 600 , opowiada że po zwycięskiej Bitwie pod Grunwaldem , widoczny był sztandar z wizerunkiem wyżej opisanego herbu wnoszony przed oblicze Króla Jagiełły.
Jan Długosz pisze: Han Wadwicz Dąbrowa , zginął z rąk dowódcy Tatarów - Ediga w 1399 na polu bitwy.
Jan Mężyk Dąbrowa wystawiał sztandar podczas Bitwy pod Grunwaldem.
Bielski opisuje ( p . 296) tę samą bitwę - Mężyk był w eskorcie Króla Jagiełły. Peter Mondygier był pierwszym litewskim rycerzem, który otrzymał ten herb dla swoich następców, podczas Kongresu w 1413 r. kongresie Horodle.
On miał liczne potomstwo, i „chociaż oni znikali w Polsce”? , jego potomkowie pozostali.
Kolegiatura gramatyki, poetyki i retoryki fundacji Katarzyny Mężykowej przy Kolegium króla Władysława (Collegium Maius) na wydziale artium krakowskiej Alma Mater.
Jan rektor wraz z mistrzami i doktorami Uniwersytetu Krakowskiego spełniając wolę Katarzyny, żony Jana Mężyka z Dąbrowy, ustanawia nową kolegiaturę w kolegium króla Władysława, której kolegiat nauczać będzie pisania listów i dokumentów.
Kraków, 1Jan Mężyk z Dąbrowy (+1437), herbu Wadwicz, podczaszy dworu królewskiego (1403-1434), starosta ostrzeszowski (1416-1437), krzepicki (1424), lwowski (1427-1431), wojewoda lwowski (1432-1437), sekretarz królewski (1431). Katarzyna, jego żona z rodu Płomieńczyków-Zadorów z Iwanowic lub Janowic (+ przed 1436).420.01.09
Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie - Kolegiatura Mężykowej
http://www.rootsweb.com/

"Koronie Polskiej" - Kaspra Niesieckiego o herbie Mogiła i pochodzeniu nazwiska Stankiewicz

erbem Mogiła legitymowali się;
Andruszewicz, Andruszkiewicz, Białowolski, Bichowski, Bielewicz, Billewicz, Bogarewicz, Bogdanowicz, Bublewski, Bychowiec, Ciechanowicz, Czernicki, Daugiert, Daugird, Dowgird, Dawgird, Dawgirt, Dowgirdowicz, Dworzecki, Karczewski, Łopato, Łopatto, Maruchowicz, Maruszewski, Mogień, Monstwił, Monstwiłło, Monstwid, Montwid, Montwit, Mostwił, Rutkiewicz, Sołouch, Sołuch, Stankiewicz, Szajewski, Wysocki, Zadeyko, Zodejko, Zodeyko, Zygmanowski, Żadeyko, Żodejko.

Źródło: enealogia rodu Paców
W zapisach genealogicznych rodu Paców odnajdujemy zapis:
E6. Pac Bonifacy Teofil (z drugiego; †1678); ciwun trocki ok. 1657, pułkownik królewski 1665, strażnik litewski 1669, oboźny litewski 1676, st. botocki, ryski; ×1 [zapewne p. 1643] Katarzyna Frąckiewiczówna Radzimińska (†p. 1665); ×2 [1669] Elżbieta (Halszka) ks. Massalska (†po 1684); (2°-v. Kazimierz Władysław Bielecki, wojski parnawski; 3°-v. Stefan Kazimierz Stankiewicz, ciwun berżański)

- ciwun, tiwun, białorus., dosłownie 'karbowy', w dawnej Polsce, na Litwie, Białorusi i Rusi Kijowskiej - urzędnik książęcy, od 1569 r. - ziemski, od 1764 r. także sędzia graniczny, potem zarządca dóbr, ekonom.

Źródło: iografia Czesława Noniewicza

W połowie XIX w. Dziekaniszki stanowiły folwark rządowy. Natomiast po I wojnie światowej była to wieś składająca się z 19 domów i kilku zaścianków, które nie posiadały odrębnej nazwy, a więc można te zaścianki traktować jako kolonie. Poza wsią, a więc na zaścianku czy też kolonii, mieszkali Halina i Józef Pieślakowie (brat z siostrą), Ludwik Stankiewicz oraz Józef Stankiewicz. Pozycja Ludwika Stankiewicza była uprzywilejowana, bo mieszkał w siedzibie dawnego folwarku.

Źródło: istoria Grodzieńszczyzny

Przekształcenie podgrodzieńskiej Horodnicy w osadę przemysłowo-kulturową w latach 60.-70. XVIII w. wywarło wpływ na charakter zasiedlenia ulic północnej części Grodna. Posesje w tej części miasta nabywali również urzędnicy administracji ekonomii grodzieńskiej oraz żołnierze milicji horodnickiej. W 1792 r. kamienicę przy ulicy Wileńskiej kupił kasjer ekonomii Andrzej Swięszkowski[25]. Przy ulicy Kalucińskiej w 1780 r. na placach radziwiłłowskich mieszkał dobosz horodnicki Jabłoński, przy równoległej Złotarskiej na placach biskupich - żołnierze Wincenty Papiński, Marcin Szydłowski, Jakub Stankiewicz, przy ulicy Skalimanowskiej na placu skarbowym - kanonier Michał Sokołowski[26].

Źródło: erbarz Orszański, Witebsk 1900
Indeks zawiera wykaz 119 nazwisk szlachty powiatu orszańskiego, wśród innych na str 133, poz 99 znajdujemy:

ILLEWICZ- STANKIEWICZE
Roku 1774, msca Febraarji 26 dnia, W. J. Pan Jerży Billewicz Stankiewicz starosta Swiridowski, herbem poniżej odrysowanym pieczetujący się, wywód swóy w ziemstwie Orszańskim uczynił.

erb MOGIŁA PIERWSZA

Dowodził szlachectwa swego:

1645, msca Kwietnia 20 dnia. Konsensem Króla Jmść Władysława na dóbra lenne Sieliszcze Hościnka, w stanie Iwanowskim, w województwie Smoleńskim leżące od Jakuba Bielskiego nabyte.

Roku tegoż 1645, Juni 5 dnia uczynioną, oraz za konfirmacyą lenności osobliwym przywilejem króla Jemśći Władysława roku tegoż Dmitrowi Stankiewiczowi danym.

1664, Oktobra 5, datnym, a 1667 Februarij 5 w grodzie Słonimskim przyznamym zapisem konfirmacyjnym na dobra Bieniatycz przez Władysława Stankiewicza zaprzysiężoną.

1720 r. Testamentem Władysławowey Stankiewiczowey pro parte synów Kazimierza v Stanisław Stankiewiczów służącym.

na str 134, poz 100 znajdujemy:

TANKIEWICZOWIE

Roku 1773, msca Marca 2 dnia. J. PP. Kondraty z synem Stefanem, Maximiljan, Wawrzyniec, Aleksander, Bazyli Stankiewiczowie, herbem poniżej odrysowanym pieczętujący się, wywod swoy w ziemstwie prowincji Orszańskiej uczynili.

erb MOGIŁA PIERWSZA

Dowodzili szlachectwa swego:

1610 raku datowanym, a w roku 1700, Nowembra 9 dnia w kancellaryi grodzkiey Orszańskiey aktywowanym prawem zastawnym na folwark Budziewszczysna nazwany z pięciu włok gruntu, a funndo dobr Bielicy odłączony, od J. PP. Zienkowiczow wojewódow Brzeskich, J. P. Stanisławowi służącym.

1722. Kwitacyą od J. PP. Łyczkowskich rewokującą imparitatm J. P. Kazimierzowi Stankiewiczowi po zaszłych dekretach ad invicem daną.

1770, Decembra 3. Kwitacyą zapłaconey arendy od xiędza Teofila Jasińskiego, kommissarża dóbr arcybiskupa Poleckiego I. P. Kondratemu Stankiewiczowi daną.

Źródło: erbarz polski Boniecki Adam , t. 1-16, Gebethner & Wolff, Warszawa 1905 (1899-1913). Reprint.
Stankiewicz

Źródło: erbarz szlachty witebskiej, Kraków, 1898, zawiera wywody szlachty obywatelów prowincij Witebskiey u sądu ziemskiego teyże prowincij

tankiewiczowie herbu Mogiła czworograniasta z trzema krzyżami w czerwonym polu, na hełmie 5 piór strusich od Kazimierza Kiślaka Stankiewicza, o którego iako y nastempcow possessij maiętności Markowszczyzny świadczy testament 1717, prawo wlewkowe 1749, dalszey procedencyi do 5-go pokolenia przyświadczeniem wielu współobywatelów oraz possessią maiętności Markowszczyzny dowiedli y nienaganną rodowitość ślachecką okazali. Zaczym sąd ziemski prowincji Witebskiey przy należytych stanowi szlacheckiemu prerogatywach, przerzeczonych Ipp. Stankiewiczow na zawsze zostawać godnemi bydź sądził.
tańkiewiczow Billewiczów familia herbu tegoż Mogiła z trzema krzyżami w czerwonym polu, w hełmie 5 piór strusich¹⁾ iż rodowitością szlachecką z dawna szczyciła się dowodzą przywileje krolow Polskich Augusta Zygmunta 1581, drugi Zygmunta III 1599, z ktorey familij pochodzący Floryan Bilewicz Stankiewicz possyduiąc dobra Stanki miał synów 3, których poświadczaią pozew 1685, prawo zamienne wieczyste maiętności Stańkow na maiętność Skorobowo 1691; w dalszey procedencji prawo przedażne teyże maiętności 1720, kwitacyą 1726, z ktoreyto maiętności wyprzedawszy się, udali się do starostwa Wielizkiego y tamże osiadłość przyiąwszy na gruncie Szczotkino y podatek hibernowy do skarbu opłacaiąc, wiecznością grunta od mieszczan Wielizkich 1734-go roku ponabywali, z których dopiero w 5-tym pokoleniu wywodzące się, chociaż osiadłość swoię w starostwie Wielizkim maią, iednak w żadney poddańskiey powinności, lecz iako ślachta rownie z innemi tam mieszkaiącemi są wolni; na co też y dwa testimonia 1774 roku od kommissarzow Wielizkich wydane prezentowali; na fundamencie takowych probacij y dowodów sąd ziemski prowincij Witebskiey familią iako z dawnych czasow przywilejami monarchow Polskich y rodowitością szlachecką zaszczyconą, w tymże stanie zachował y zabezpieczył.

Źródło: ały herbarz nowogrodzkiej szlachty
Herbarz przytacza stan na rok 1800. Widnieje tam nazwisko
Stankiewicz h. Mogiła

Źródło: ody szlacheckie w powiecie lidzkim na Litwie w XIX wieku. Czesław Malewski. Wydawnictwo CZAS, ul. Didźioji (Wielka) 40, 2001 Wilno, Litwa tel/fax +370-2-12-38-38, Wilno 2002.

Źródło: asza Gazeta nr 21 (510) / 2001 i nr 31 (520) / 2001 ,Czesław Malewski

pis szlachty powiatu lidzkiego wykonany został na podstawie metryk kościelnych XIX wieku z 23 parafii, które są wiarygodnymi dowodami pochodzenia szlacheckiego wyżej wymienionych rodzin. Wykaz alfabetyczny szlachty powiatu lidzkiego guberni wileńskiej XIX wieku oraz nazwa herbu (lub bez nazwy herbu); herb własny oznacza, że nazwa herbu jest identyczna z nazwiskiem i przeważnie herb należy do tej jednej rodziny; nazwy mające dopisek odm. są odmianą herbu podstawowego. Nazwa herbu podana na podstawie dokumentów Heroldii Wileńskiej różnych lat. Wymieniłem nie wszystkie z powodu braku wielu dokumentów w Państwowym Archiwum Historycznym Litwy. Wykaz osób w źródle występujących najczęściej z podanymi informacjami: data potwierdzenia szlachectwa przez Heroldię wileńską oraz miejscowości które zamieszkiwała rodzina z podaniem parafii.
Stankiewicz h. Mogiła

Źródło: zlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861(1867). Wykaz nazwisk wg książki pod tym samym tytułem opracowanym w 5-ciu tomach (Warszawa 2000) w serii Szlachta polska. Publikacja opracowana przez Elżbietę Sęczys, wydana we współpracy Wydawnictwa DiG, Polskiego Towarzystwa Heraldycznego i Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych.

TANKIEWICZ h. Mogiła

Od Jana Mikołaja, cywuna eiragolskiego i pisarza Ks. Żmudzkiego, marszałka koła poselskiego i dworzanina Władysława IV w r. 1646 - praprawnuki:

I. Alojzy Jan Chrzciciel (s. Kazimierza i Franciszki Aleksandrowicz), kpt. WP leg. 1839 ∞ Józefa Zielińska. Ich córka: Matylda* Sandomierz, pow. sandomierski ok. 1824 ∞ W-wa 20 I 1842 Kazimierz Sokołowski h. Ślepowron (zob.).

II. Józef i Marcin (s-owie Jana) leg. 1841

III. Więczysław Aleksander (s.Antoniego) leg. 1839.

Źr. I/154 s. 198; 156 s. 214; 4/169 k. 340-351;423 p.211

Źródło: mentarz Wojskowy na Antokolu w Wilnie. Czesław Malewski, Jerzy Surwiło ZSA "Kurier Wileński", Laisves 60, 2056 Wilno, Litwa; Wilno 1997, przedstawiają wykaz mogił w Kwaterze Legionistów oraz mogił żołnierskich znajdujących się w sąsiedztwie Kwatery Legionistów i w różnych innych częściach Cmentarza Wojskowego na Antokolu w Wilnie.
Stankiewicz Br.

Źródło: wykazie poległych żołnierzy I Dywizji Pancernej pochowanych na terenie Francji a pochodzących ze wschodniej Polski widnieje min. z Rejonu Wileńsko - Trockiego:
Stankiewicz Antoni ur. 05.12.1919 r w Olkienikach, pow. Trocki, woj. wileńskie syn Józefa i Rozalii Kanonowicz (RAF)
http://www.cmentarze.de/posz litwa.html

Źródło: siążka adresowa

Wyszukiwanie miejscowości "STANKIEWICZE"

Miejscowość

Patrz

Powiat

Województwo

Strona Księgi Adresowej

Stankiewicze niemiecka fotografia z 1916 roku

Za zgodą Tomka Wiśniewskiego, więcej na www.szukamypolski.com

Wsielub

Nowogródek

Otwórz na stronie 1056

informacji zawartych w Książce Adresowej dla m. Wilna z 1911 roku.
Właściciele nieruchomości noszący nazwisko Stankiewicz:
Stankiewicz Andrzej (syn Afanasjewa) ul Wielka (Bolszaja) 26
Stankiewicz Antoni (syn Jana), Głuchoj Piereułok s.d.
Stankiewicz Antoni (syn Wincentego), Głuchoj Wjezd (dom Romanowskiego)
Stankiewicz Bronisław (syn Jana), ul. Wileńska 26
Stankiewicz J.F. ul. Pohulanka 22
Stankiewicz Matwiej (syn Bolesława), ul. Kalwaryjska 17
Stankiewicz Matwiej (syn Matwieja), ul. Kalwaryjska s.d.
Stankiewicz Matwiej (syn Jana), ul. Siergiejewska s.d.
Stankiewicz Michał (syn Ignacego), ul. Kalwaryjska 66
Stankiewicz Stefan (syn Kazimierza), ul. Pokrowska 11
Stankiewicz Natalia (córka Jana), ul. Kożewiennaja 5
Stankiewicz Mikołaj (syn Fiodora), ul. Wileńska 31
Stankiewicz Józefa (córka Fomina), ul. Kożewienna 15
Stankiewicz ..., ul. Antokolska 108
Stankiewicz ..., ul. Antokolska 110
Stankiewicz ..., ul. Antokolska 112
Stankiewicz ..., ul. Kowieńska 15
Stankiewicz Maria (córka Feliksa), ul. Wielka Pohulanka 22
Stankiewicz ..., ul. I-yj Polewoj Piereułok 13
Stankiewicz ..., ul. Słowiańska 6
Stankiewicz ..., ul. Słowiańska 8

informacji zawartych w Książce Adresowej Polski z 1929 r. w Wilnie mieszkali min.:
Stankiewicz Z. - właściciel Herbaciarni - ul. Stefańska 11
Stankiewicz Kazimiera - PIWIARNIA - ul. Dynaburska 32
Stankiewicz Mich. - Art. spozywcze - ul. Dynaburska 32
Stankiewicz Anastazja- PIWIARNIA - ul. Antokolska 48
Stankiewicz Józef - Jadłodajnia - ul. Kolejowa 3
Stankiewicz Stanisław - Księgarnia - ul. Ostrobramska 2
Stankiewicz Józef- ul. Stefańska 38

W Kalinowie (Kaiserdorf) mieszkał również Stankiewicz W. - właściciel młynów
Stankiewicz M. - właściciel młynu wodnego: Wieś i gmina Horodeczna, pow. Nowogródek. Obecnie na Białorusi. Otwórz na stronie 1025
Stankiewicz Albin- właściciel ziemski Pohulanki
Stankiewicz Wacław i S-ka- właściciel ziemski Hanusowa
Stankiewicz B. Siełowicze - art spożywcze Otwórz na stronie 1047
Stankiewicz Bronisława - Dynów, Austria, w 1913 r wyjechała do USA, lat 17
Stankiewicz - Dynów, Austria, w 1907 r wyjechał do USA, lat 34

oniżej zamieszczone są informacje o niektórych byłych mieszkańcach Wilna:

- Stankiewicz Antoni - absolwent II-go Gimnazjum Wileńskiego z 1894 roku. W gimnazjum uczył się 9 lat.
- Stankiewicz Wojciech - absolwent II-go Gimnazjum Wileńskiego z 1900 roku. W gimnazjum uczył się 12 lat.
- Stankiewicz Jan – generał, zmarł w 1927 roku, pochowany na Starej Rosie.
- Stankiewicz Kirył – członek kierownictwa ministerstwa finansów, zmarł w 1899 roku, pochowany na Starej Rosie. Oryginalny nagrobek w kształcie wysokiej piramidy ze szwedzkiego marmuru.
- Stankiewicz Ludmiła – zmarła w 1921 roku, pochowana na Starej Rossie, nieopodal ołtarza. Na postumencie znajduje się wysoki krzyż ze szwedzkiego granitu oraz płyta nagrobna. Całość ogrodzona żelaznym płotkiem. Napis w językach angielskim i rosyjskim.
- Stankiewicz Nikodem – w 1879 roku ukończył Wileński Instytut Pedagogiczny. Był nauczycielem w szkole w Mohylewie.

statni (polski) Rektor Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie prof. Witold Stankiewicz, wydawca „Kuriera Wileńskiego” i członek Komitetu Polskiego Pomocy Uchodźcom. Komitet utrzymywał łączność z Rządem Polskim w Angers za pośrednictwem prof. A. Żółkowskiego.

Stankiewiczu na stronach "POTOPU" Henryka Sienkiewicza

legitymowaniu w Cesarstwie Austrowęgierskim.

Stankiewicz herbu Mogiła Tomasz, Jan i Ignacy - Lwów, Sąd ziemski rok 1782

Stankiewicz Antoni Michał Kazimierz tr. imion - Lwów,Sąd grodzki rok 1782

Stankiewicz Ludwik, Jan, Józef i Jakób - Lwów, Sąd grodzki, rok 1782

Stankiewicz Stefan, syn Józefa - Wydział Stanów rok 1844

Stankiewicz h. Mogiła Michał, syn Jana

Zygmunt dw. im., i Franciszek Modest

dw. im., wnukowie Jana - Wyd.St.uzn.ud.poch. rok 1842