Wywody

Wywodzenie nazwiska Stankiewicz

W historii Królestwa Polskiego i Litwy od końca XIV wieku opisano — wraz z kształtowaniem się granic i ustroju społeczeństwa — burzliwe losy Narodu. W XVI wieku łączna ilość nazwisk szlacheckich przekraczała już dwadzieścia pięć tysięcy.

Wraz z trzecim rozbiorem i utratą suwerenności nastąpiło zróżnicowane traktowanie rodów magnackich i szlacheckich. Nieudane zrywy niepodległościowe były pretekstem dla zaborców do pozbawiania majątków i tytułów. Im mocniejszy ucisk ciemiężycieli i wynaradawianie, tym większy opór i dbałość w pielęgnowaniu polskości i tradycji.


Etymologia nazwiska

W okresie średniowiecza na terenie Królestwa Polskiego i Litwy potomkom linii męskiej chętnie nadawano imię Stanisław (od łacińskiego Stanislaus), stosując jednocześnie w mowie potocznej skróconą wersję — Stan. Przyrostek -ewicz wskazuje na związek pokrewieństwa pomiędzy ojcem a synem — to inaczej „syn kogoś", w tym przypadku Stanisława. Można więc przyjąć, że Stankiewicz to syn, synek Stana.

Nazwisko Stankiewicz w 1991 roku było wspólne dla 19 826 osób żyjących w Polsce. Na terenach Królestwa jak też ziemiach pruskich i litewskich spotyka się miejsca zwane „stajami" lub „stankami" — od nich wywodzić mogły się nazwy osad, a od nich — nazwiska ich mieszkańców.

„Nazwisko utworzone nacechowanym patronimicznie przyrostkiem -ewicz od nazwy osobowej Stank/Stanko/Stanek, te od imienia Stanisław lub Stanimir. Imię Stanisław jest pochodzenia słowiańskiego i pierwotnie w przybliżeniu znaczyło «niech się stanie sławnym». Nazwę osobową Stankiewicz odnotowano na terenie Polski już w 1470 roku." — dr Alina Naruszewicz-Duchlińska, GENPOL

Stankiewicze w Przeglądzie Wojska Litewskiego 1528 r.

W dniu 1 maja 1528 roku Sejm Litewski podjął postanowienie o dokonaniu Przeglądu Wojska. W zachowanych dokumentach Mińskiego Archiwum na Białorusi figurują m.in.: