MAŁY HERBARZ CHOŁOPIENICKIEJ SZLACHTY

Daszkiewicze h. Korybut
Pochodzili z Mohylewszczyzny. Powoływali się dekret Sądu Ziemskiego guberni Mohylewskiej z 1776 roku o potwierdzeniu szlachectwa , o które wnosił ich ojciec Marcin Daszkiewicz. Wywód przeprowadzali Antoni i Tomasz synowie Marcina. Szlachectwo potwierdzone 23.07. 1795 roku. Antoni syn Marcina 2.02.1828 roku otrzymał potwierdzenie szlachectwa. Decyzją Mohylewskiej DDS 28.08.1826 roku zaliczony do VI części wykazu szlachty.
 

Filipowicz-Dubowik h. Podbóg
Pochodzili z województwa lubelskiego. Wywodzili się od Ogińskiej, wileńskiej kasztelanki, gospodarowali w okręgu Nankin w starostwie Borysowskim. Protoplastą rodziny – Kazimierz, żona Hanna, synowie Michał i Dymitr.
Michał przedstawił metrykę chrztu katolickiego wystawiona przez księdza Ludwika Zabłockiego, proboszcza Lubelskiego. Urodził się 6.05. 1615 roku we wsi Dawniki należącej do Parafii Lubelskiej. Stosowny zapis poczyniony został 2.06.1777 roku w aktach Mińskiego Sądu Ziemskiego. Dymitr przeprowadził się do województwa Mińskiego, stosowny akt odnotowany w aktach wywodowych z 10.04.1666 roku. Zapisy sądowe z 16.04.1666 r. księgach Sadu Smoleńskiego. Władał pięcioma włókami ziemi w zastawionym folwarku Długie, należącym do Kniewskiego kościoła.
Dymitr miał synów: Andrzeja, Stiepana, Fiodora i Hilarego, który z kolei miał syna Michała. Syn Andrzeja Jan miał syna Mikołaja. Stefan syn Dymitra miał syna Mikołaja i wnuki Jana i Michała. Wywodzą się tez syn ostatniego Andrzeja i jego stryjeczni bracia Michał i Foma, Synowie Jana. Fiodor syn Dymitra miał syna Sylwestra i wnuki: Michała, Fiodora Wasyla i Jakowa. Synowie ostatniego to Foma, Józef, Siemion. Wasyl syn Sylwestra miał syna Heronima, Michał syn Sylwestra – Jana i Jakowa.
Zaliczeni do szlachty 21.07.1795 r.**
* Ród herbu Podbóg zaliczony do szlachty w Mińskim DDS 25.11.1802 roku.
** dokument wydany 17.03.1822 roku.
 

de Ljalicz – de la Wali h.*
Protoplasta – Jan, otrzymał indygenat od króla Michała 5.01.1673 roku, za męstwo w działaniach wojennych przeciw wrogom Rzeczpospolitej o czym zaświadcza kopia podpisana przez Antoniego Podwińskiego Przewodniczącego Sądu Ziemskiego województwa Połockiego. Jego synowie, Cyprian nie pozostawił potomstwa, Józef – ksiądz i Michał. Ostatni z nich miał trzech synów Piotra, Józefa i Jana, który zostawił synów: Frańciszka i Józefa. Franciszek miał synów: Dawida, Józefa, Alojzego – Jana, Pawła, Hilarego. Józef syn Jana pozostawił trzech synów: Wincentego, Franciszka i Jana. Ta rodzina posiadała majątki w województwie Połockim i przedstawiła dokumenty szlachectwa przez Tadeusza syna Piotra. Poza Tadeuszem i Piotrem synem Michała wnosili także synowie Aleksandra nie mający potomstwa i Wincenty.
Zaliczeni do szlachty 21.07.1795 roku.
Herb nie został uwidoczniony.
 

Podgórscy h.*
Pochodzili z Polski. Przedstawili dokumenty o szlachectwie wystawione przez urzędników i szlachtę powiatu Orszańskiego. Protoplasta – Wojciech, syn Wojciecha Przybył z Polski na teren powiatu Orszańskiego 4.08.1795 roku. Wywodzenie przeprowadzał jego syn Ludwik**.
Zaliczony do szlachty 25.08.1795 roku.

* Podgórscy h. Podbóg zatwierdzeni przez Miński DDS 20.07.1804 roku.
** dokument wydany dla Ludwika Podgórskiego 18.01.1795 roku.

CHOŁOPIENICZE, mylnie nazywany Chołopicze, miasteczko i dobra w powiecie Borysowskim, w gminie Chołopienickiej, w pierwszym policyjnym stanie (dystrykcie), o 56 wiorst od miasta powiatowego w stronie północno-wschodniej, o 3 wiorsty od Essy, o 5 wiorst od źródeł tej rzeki, przy trakcie handlowym z Borysowa do Witebska. Miasteczko liczy dusz 1 014, niegdyś było własnością rodziny Chaleckich, potem Chreptowiczów. Joachim Chreptowicz, znany podkanclerzy Wielkiego Księstwa Litewskiego, urządzając liberalnie i wzorowo dobra swoje, nadał w 1783 r. Chołopieniczom wiele swobód ekonomicznych i odtąd to miasteczko zasiedlać się zaczęło ludem wolnym, przeważnie Żydami. Lecz ponieważ miejscowość pozbawiona wód spławnych i dróg wielkich, nie przedstawiała dogodnych warunków dla rozwoju miasta, więc też Chołopienicze nigdy się nie odznaczały dobrobytem i przemysłowością mieszkańców; parę jednak razy szczęśliwsze chwile zabłysły temu miasteczku. I tak po pierwszym rozbiorze, gdy Biała Ruś odeszła do Rosyi, Chołopienicze aż do roku 1793 były miejscem sejmikującej szlachty z pozostałej przy Polsce południowej części powiatu orszańskiego i powiatu bracławskiego, wcielonych do województwa mińskiego. Sejmy te czasowo podniosły miasteczko, lecz po wypadkach drugiego rozbioru sejmy ustały i Chołopienicze zeszły znowu do znaczenia lichej żydowskiej mieściny. Dopiero od r. 1813, gdy po zniszczeniu Borysowa w czasie wojny Napoleona I-go przeniesiono tu szkołę podstawową, wróciło niejakie życie. Wszakże po zwinięciu tej szkoły w 1831 roku Chołopienicze całkiem podupadły i do dziś dnia nie mają znaczenia dla okolicy. Tylko 1-go października bywa jarmark, jedyny w powiecie. Ireny Chreptowicz, syn Joachima, oddał Chołopienicze w posagu dwu córkom Buteniowej i Titowej, zaś w r. 1867 nabył je Rudolf Wilken. Miasteczko posiada ludności obojej płci około 1 500 dusz, a dobra mają całego obszaru 12 400 mórg i należą do 1-go sądowego okręgu. Jest tu kościół parafialny podominikański, fundacyi Chaleckich, Marcyana Dominika i Konstancyi z Sokołowskich, starostwa nowosielskich, 1703 roku. W 1844 odnowiony staraniem ks. Jacewicza, parafia dekanatu Borysowskiego liczy przeszło 1 580 dusz.