Krótki rys historyczny (tłumaczenie)

Obecnie Baranowicze znajdują się na terenie Białorusi. Miasto, w obwodzie Nowogrodek, zostało założone w 1883 r. na terenie majątku ziemskiego Rozwadowskich. Jest stosunkowo nowym miastem, zbudowanym według nowoczesnego planu, z szerokimi ulicami i skrzyżowaniami pod kątem prostym. Miasto rozwinęło się szybko, i przed wybuchem Pierwszej Wojny Światowej liczyło 30 000 mieszkańców. Umieszczone na skrzyżowaniu linii kolejowych Wilno - Lwów i Warszawa - Moskwa, Baranowicze miały duże znaczenie strategiczne. Dzięki temu było miejscem aktywnej działalności gospodarczej, centrum handlu i przemysłu lekkiego. Otaczające lasy sprzyjały rozwojowi różnych gałęzi przetwórstwa przemysłu leśnego. W okresie międzywojennym lokalizowane jednostki wojskowe garnizonów Wojska Polskiego wzdłuż granicy z Rosja Sowiecka, przyczyniały się do aktywności handlowej i usługowej. Ludność Polska była w mniejszości.
Znaczny procent ludności stanowili Żydzi i ludność miejscowa mówiąca po białorusku i napływowa z Rosji. Ludność żydowska aktywna zawodowo, wsparta dobrze prosperującym zapleczem instytucji typowych dla społeczności żydowskich. Były synagogi, instytucje dobroczynne, fundacje pomocowe, sierociniec, domy dla ludzi starych, schroniska dla bezdomnych i stołówki dla ubogich.
Baranowicze były ośrodkiem nauki i kultury. W handlu oferowały takie nowoczesne instytucje jak organizacje spółdzielcze, wzajemne fundusze pomocowe rzemieślników i kupców, oraz banki. W polityce aktywność przejawiały przedstawicielstwa partii politycznych i ruchów młodzieżowych, niezależny system edukacji, gimnazja, szkoły średnie i inne. Miasto oferowało szerokie spektrum możliwości w kulturze, działalności społecznej i politycznej. W okresie między dwoma wojnami światowymi( 1920 - 1939), Baranowicze były pod administracją Polską. We wrześniu 1939, Armia Czerwona najechała Polskę, wprowadzając swoją okupację. Rozpoczęły się prześladowania i deportacje ludności polskiej. Niemiecki atak na Związek Radziecki, 22 VI 1941, spowodował zajęcie tego terytorium. Po pięciu dniach Baranowicze zostały zdobyte. Na początku okupacji niemieckiej w mieście żyło około 12 000 stałych mieszkańców pochodzenia żydowskiego i około 3 000 uciekinierów z zachodnich terenów Polski. W/g danych żydowskich, przeżyło ok. 250.

Baranovichi (Polish Baranowicze) is a city in the Brest voblast in western Belarus with a population of 173 000 (as of 1995). It is a significant railway junction and home to a state university.
History
The village of Baranowicze was first mentioned in 1706 as a private property of Rozwadowski family. In 1870's the locality became an important railway junction, on the crossing of Warsaw-Moscow and Vilna-Lwów lines. Soon the village started to grow and by 1883 it became a town of almost 2 000 inhabitants. In 1897 the town had already 4 600 inhabitants (ca. 50% Jews).
After World War I it became a part of Poland and in 1919 it received the city rights. In 1921 Baranowicze had over 11 000 inhabitants (67% of Jews, with the rest being mostly Belarusians, Poles and Russians). Soon the town started to grow and became an important centre of trade and commerce for the area. It was also an important military garrison, with one KOP Cavalry Brigade and one Cavalry Brigade of the Polish Army stationed there. Because of the fast growth of local industry, in 1938 a local branch of the Polish Radio was opened there. In 1939 Baranowicze had almost 30 000 inhabitants and was the biggest and the most important city in the Nowogródek Voivodship.
After the Polish Defence War of 1939 the town was occupied by the Soviet Union. The local Jewish population of 9 000 was joined by approximately 3 000 Jewish reffugees from the Polish areas occupied by Germany. After the start of Operation Barbarossa the town was seized by the Wehrmacht on June 25, 1941. In August of the same year a ghetto was created in the town, with more than 12 000 people kept in tragic conditions in 6 buildings at the outskirts. Between March 4 and December 14, 1942, whole Jewish population of the ghetto was sent to various German concentration camps and killed in gas chambers. Only approximately 250 survived the war.
The town was seized by the Red Army on July 6, 1944. After the World War II Baranovichi was annexed by the Soviet Union and became part of the Byelorussian SSR. In 1991 it became part of the independent Belarus.