Ostatnia aktualizacja: 12/06/2009

Sezon 2006 - Nowa Pasłęka

• Start

• Drużyna B.
  Opcja pełnego ekranu: z prawokliku wybrać "Go Full Screen"
  [Pałerd baj Highslide JS & TiltViewer]

• Zdobyte
  Miejsca zdobyte przez Drużynę B.
  Wyświetl większą mapę
  [Pałerd baj Highslide JS]

• Index
  Indeks wypraw. Wyjazdy wielodniowe pogrubiono.

• Wpisywalnia
  Zostaw znak...
  Wpisywalnia jest wspólna dla witryny Drużyny B. oraz ARTI on the net

• Kontakt
  Formularz kontaktowy do Drużyny B. Przez wybór odpowiedniej opcji możesz przesłać wiadomość konkretnej osobie lub zwrócić się do Drużyny jako całej.
  Pola oznaczone gwiazdką są obowiązkowe.
  Formularz dostarcza JetForm

Tekst: Kachna

Mikołajsko - prabucko - wikrowska ekipa wybrała się w dniach 12-17 Juliana Roku Pańskiego 2006 na wyprawę do Nowej Pasłęki (w Nowej bawiliśmy do 16 VII) na zaproszenie zaprzyjaźnionego emerytowanego Bosmana miejscowego bosmanatu.

Zaczęło się, jak to zwykle, wyjazdem z samego rana. Start oficjalny miał miejsce 12 lipca o 0630 w Mikołajkach Pomorskich, zaraz po tym jak dołączył do ekipy Blase, który dojechał z Prabut. „Ekipa” składała się w tym momencie z Aśki, Karoli, Kamila i Arti'ego. Ja miałam dołączyć w Elblągu.

Początek trasy niezbyt wymagający. Przed Dzierzgoniem był przedsmak tego, co czekało nas na Wysoczyźnie Elbląskiej. Tzw. zjazd na pysk do Stanowa. Mocno obciążony rowerek może się tam bujnąć nawet 60 km/h plus pedałowanie dla chętnych.

Po drodze moich towarzyszy zaskoczył deszcz. Przez jakiś czas czekali na zadaszonym przystanku studiując naścienne malowidła rdzennej ludności Dzierzgonia. Kiedy dowiedzieli się już kto kogo kocha, a komu to i tamto, to ruszyli dalej. A dalej nudy – Żuławy, czyli płasko. No i można wpaść w depresję...

W końcu doczekałam się peletonu w Elblągu i było nas już sześcioro. Po uzupełnieniu zapasów pożywienia i przebrnięciu przez miasto, skierowaliśmy się na przepięknie poprowadzoną drogę wojewódzką nr 503.

W Jagodnej (czy wg inszych źródeł „w Jagodnie”) obiad...

...bo za chwilę miała nas czekać wspinaczka z kilku m n.p.m na 90 m n.p.m., a po drodze punkt widokowy na Zalew Wiślany. Gdy tam dotarliśmy świeciło już Słońce więc deszcz nie psuł widoków na Mierzeję Wiślaną. Ale niezbyt długo kontemplowaliśmy przyrodę, bo przed nami było jeszcze sporo kilometrów. No i trzeba było się jeszcze trochę wdrapać na Wysoczyznę. Respekt dla Błażeja, który wiózł z nas wszystkich chyba najwięcej. Jak podał, jego tylne koło na wadze łazienkowej pokazało 35 kg.

Kawalątek za skrzyżowaniem z drogą na Łęcze zaczął się zjazd na pysk. Nie wiem ile tam się rozpędziliśmy, bo wolałam patrzeć na jezdnię, niż na licznik, żeby się po prostu nie zabić. Wrażenia wyciskające łzy z oczu - dosłownie. Jeszcze przyjemniej było na zjeździe do Kadyn, gdyż ten był bardziej serpentyniasty. Na końcu tego zjazdu trzeba było dać ostro po hamulach, bo po prawej objawił się nam w całej okazałości Dąb Bażyńskiego rosnący tam niewzruszenie od 700 lat...

W Kadynach po żmudnych poszukiwaniach odnaleźliśmy taras widokowy na Klasztornej Górze w sąsiedztwie XVIII - wiecznego zespołu klasztornego (częściowo odbudowanego w XX wieku), po czym pomknęliśmy dalej. W Tolkmicku po długim rozmyślaniu postanowiliśmy zaryzykować i pojechać Szlakiem Kopernikowskim, żeby zobaczyć Święty Kamień. Do tej pory widziałam go tylko z pociągu kolei zalewowej...

...i tak pozostało. Jak wszystko w naszym kraju tak i ten szlak był "wzorowo"  oznakowany. Zamiast kamienia - Chojnowo i nie było już sensu zawracać. A brnąc przez leśne piachy straciliśmy godzinę jazdy i nasza wizyta w Nowej Pasłęce 12 lipca przed zachodem Słońca stanęła pod znakiem zapytania.

Na szczęście od Chojnowa droga nie pozostawiała już wątpliwości, jeśli chodzi o interpretacje mapy. Za Pogrodziem przyjemny zjazd do Fromborka, a dalej w lewo na wał i w stronę Nowej Pasłęki. Na wysepkę, na której mieszka Bosman dotarliśmy oglądając ostatnie promienie zachodzącego za Mierzeją Słońca i mając w nogach 140 kilometrów. Dostaliśmy prywatną plażę i... miliony zielonych komarów które w nocy dawały całkiem głośny koncert. Na szczęście nie gustowały w krwi ludzkiej.

Gdy wzniesiono namioty udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Następnego dnia mieliśmy ryzykować życiem na wyprawie pod granicę z ZSRR...

Po wczorajszych zmaganiach mogliśmy odpocząć i nie wstawać o wschodzie Słońca. Dziś w planach nie było kilometrów dróg i bezdroży... przynajmniej nie rowerem.

Mnie obudziły szyszki, których do końca trwania obozu w Nowej nie zdołałam usunąć spod namiotu. Mam nadzieje ze już ich nie mam między kręgami...

Ponieważ w przeciwieństwie do Blaze-mana nie wiozłam zapasu żywności dla całego dywizjonu udałam się rano z Arturem do jedynego sklepu w Nowej Pasłęce, oddalonego od obozowiska o kilka kilometrów. Po drodze można było spotkać tubylców...

Po śniadaniu spożytym na cyplu u wejścia do portu spotkaliśmy się z panem Romkiem - Bosmanem i naszym gospodarzem. Przybliżył nam historię portu i opowiedział o miejscowej florze i faunie. „Nowa Pasłęka to pierwszy port Rzeczypospolitej – Słońce wstaje tu najwcześniej” – mówił. Pokazał nam granicę z Rosją przebiegającą na Mierzei, którą widać na poniższym zdjęciu (to ten niezalesiony pas), po czym zaproponował nam - szczurom lądowym, przejażdżkę Orionem. Nie jest to zbyt pojemna jednostka pływająca, więc podzieliliśmy się na dwie grupy.

W palącym Słońcu pierwsza trójka z nas wypłynęła. Chwilę po tym dołączyła do nich Polish Border Guard. Każde wypłynięcie z portu jest przez Bosmana zgłaszane, ale jak widać musieli się upewnić ilu przerzucamy szpiegów do bratniego narodu. Na Zalewie mieliśmy czas na rozmowy i tak minęła nam znaczna część dnia. Każdy z nas miał okazję zostać sternikiem. Nie było to łatwe, bo trzeba było lawirować między gęsto rozstawionymi sieciami rybackimi i uważać na rosyjskie atomowe łodzie podwodne. Minęliśmy także najprawdziwszą morską boję (nie omieszkaliśmy zrobić sobie przy niej zdjęcia) oraz przepływaliśmy niedaleko jednostki patrolującej polsko-rosyjską granicę (uzbrojonej oczywiście).

Po powrocie na ląd i szybkim obiedzie okazało się, że jest jeszcze sporo czasu żeby sobie gdzieś popedałować. Asia, Karola i Kamo udali się do Braniewa i Fromborka, a Błażej, Arti i ja wałem w stronę „Muszelkowej plaży”. I rzeczywiście gdzie nie spojrzeć pod nogi widok był mniej więcej taki, jak na załączonym kawałek dalej obrazku.

Wieczorem był czas na Zachód Słońca, który dnia wcześniejszego w pośpiechu trochę zaniedbaliśmy. Tutaj muszę zwrócić uwagę na zdjęcie, jakie miałam okazję zrobić. Do tej pory padają podejrzenia, że te przelatujące łabędzie były ze mną w zmowie. Nic podobnego - nazywa się to refleksem rewolwerowca.

Od rana towarzyszył nam kot, który przybłąkał się kiedyś do portu. Przywiązał się do nas bardzo (oczywiście najbardziej do Blazera, który chciał go nawet zabrać ze sobą) i sypiał w namiocie. Zawsze się na coś załapał...

Tak minął dzień drugi... A tak wyglądało wejście do portu po zmierzchu... latarnia, wędki i światła Mierzei...

Zaczęło się tradycyjnie poranną pobudką i wyjazdem o 0600 rano. Najsampierw Braniewo i zakupy w sklepie, którego nazwy nie wymienię... po czym udaliśmy się drogą nr 507, aby zobaczyć dwór w Świętochowie... a właściwie żeby prawie
nic nie zobaczyć, bo niewiele z niego zostało.

Jakoś przed 0800 Arti uznał, że dalej bez śniadania nie pojedzie i na środku drogi zaczęliśmy robić sobie stołówkę.

Będąc na siodle zazwyczaj wciągamy izotoniki, ale z braku laku kakao też dobre, szczególnie na zakwasy. Kilka kilometrów dalej dojechaliśmy do drogi krajowej nr 22 – słynnej „berlinki”. "Zjazd na autostradę” i cała droga nasza bo ruch był znikomy na tym odcinku z powodu prowadzonych remontów.

W strefie budowy przejścia granicznego, mimo zakazu, postanowiliśmy podjechać w nadziei, że jednak nie zaczną do nas strzelać. Skończyło się na tym, że pracownik budowy zawrócił nas mówiąc, "że nie możemy tu przebywać, bo będziemy mieli nieprzyjemności”. Nie chcąc mieć "nieprzyjemności” pojechaliśmy zrobić sobie zdjęcia w bardziej zacisznym miejscu granicy polsko-rosysjskiej, również w Grzechotkach, ale trochę "obok”... Oczywiście mieliśmy ze sobą paszporty, ale nie zapuszczaliśmy się za bardzo w głuszę rosyjskiego lasu wiedząc, że jesteśmy pod czujną obserwacją wielkiego brata Wladimira.

Następnie udaliśmy się do Jarocina (nie, nie tego Jarocina) bo wyczytaliśmy, że jest to opuszczona wioska. Gdy tam dojechaliśmy okazało się, że najwyraźniej nie jest, bo po co w takiej wiosce robić kanalizację...
Na pocieszenie pozostały nam stare poniemieckie słupy wysokiego napięcia. Te betonowe konstrukcje wyglądają niesamowicie (można je znaleźć też koło Elbląga ale w tamtej scenerii wyglądają już mniej spektakularnie). Na niektórych odcinkach były wykorzystane przez polską energetykę, ale na zdjęciu pokazane są bez przewodów.

Z Jarocina przez Żelazną Gorę pedałnęliśmy do Lipowiny gdzie czekały na nas ruiny barokowego pałacu Stanisławskiego.

Wróciliśmy na dwudziestkę dwójkę i pojechaliśmy w kierunku wiaduktów, które jeszcze niedawno miały zerwane przęsła. Jak się okazało są już podniesione i się kurzą, bo wjazd na nie blokują zwały zarośniętego żwiru.

Po sesji zdjęciowej na mostach pojechaliśmy do Pierzchał rzucić okiem na elektrownię przy zaporze na zbiorniku Pierzchalskim.

Polecam w wolnej chwili przeszukać tę witrynę i spróbować dopasować do zdjęć powyżej odpowiedniki z przeszłości, by zobaczyć jak zniszczony był ten odcinek Berlinki. Dla przykładu uwagę zwraca zachowanie po odbudowie kształtu mostu na Pasłęce.

Przyszła pora wracać do Nowej Pasłęki. Niestety moja propozycja żeby się cofnąć kawałek do normalnej drogi nie została przeforsowana... bo nikt nie wierzył, że kocie łby mogą się ciągnąć przez 13 km (droga Pierzchały – Braniewo). A jednak. Myślałam, że moje nadgarstki zetrą się na proch...

W Braniewie przytrafiła się awaria - Asii skończył się łańcuch. Po zamianie rowerów Arti holował Kamila z Braniewa do Nowej... udało się. Przejechaliśmy tego dnia 100 km (w tym Kamo 5 km na koszt Arti'ego, ale patrząc jak szaleli, to wyglądało, że mieli frajdę).

Tego dnia delektowaliśmy się ostatnimi chwilami spędzanymi w Nowej. Rano Asia i Kamo pojechali do Braniewa kupić ogniwo do zerwanego łańcucha, gdyż w chwili awarii sklep rowerowy był już zamknięty.

Skoro nie wyjechaliśmy rano to nie wyjechaliśmy też później. Z resztą całkiem silnie wiało (do 7 w skali Beauforta, co widać na zdjęciach poniżej) i prędzej czy później mielibyśmy nieprzyjemny dla rowerzysty boczny wiatr.

Postanowiliśmy spędzić ten dzień w porcie i ustalić trasę na dzień jutrzejszy. Nie było to wcale łatwe, gdyż Blase i ja z przyczyn wyższych musieliśmy zakończyć wycieczkę dnia następnego. Z kolei Asia, Kamo i Karola mieli zamiar wrócić pojutrze. W związku z tym cały dzień się zastanawialiśmy gdzie pojedziemy i czy pojedziemy tam razem. Około godziny 1700 podjęliśmy wstępną decyzję, że część trasy pokonamy wspólnie a później się rozdzielimy.

Po pożegnaniu z naszym gospodarzem i wspólnym zdjęciu obejrzeliśmy ostatni zachód Słońca w Nowej Pasłęce.

Dzień piąty to poranna pobudka i szybkie pakowanie. Noc była strasznie zimna. Podobno było koło 10 Celsów. Z powodu chłodu przesunęliśmy wyjazd z 0600 na 0700. Dodatkowo pakowanie nie szło zbyt sprawnie, a nasz kolega kot wcale nam nie pomagał.

Najwyraźniej nie chciał żebyśmy odjeżdżali. Z resztą miał w tym swój smaczny interes. W końcu udało się skompresować bagaż do aerodynamicznych kształtów i załadować się na rowery. Na koniec zabraliśmy zapas mega zimnej wody czerpanej ze 143 metrów i mogliśmy po raz ostatni spojrzeć na wejście do portu.

Udaliśmy się drogą #507 na Pieniężno. Po drodze jakiś zagubiony wóz techniczny wziął nas za rowerową grupę Lotos, podczas gdy my przystępowaliśmy do śniadania na przystanku autobusowym. A walka o ostatnie zapasy nie była łatwa, co obrazuje poniższe zdjęcie.

Zjazd do Pieniężna był bardzo przyjemny, choć część Drużyny twierdziła, że jedziemy pod górę, ale rzeczywiście większość trasy była w dół [dowód dla Blase'a: Piotrowiec: 109 m n.p.m a Pieniężno 79 m n.p.m. czyli gdzieś musieliśmy się stoczyć te 30 metrów]. Pewnie niektórzy z nas odczuwali już "syndrom kolejnego kilometra".

W Pieniężnie przez przypadek Arti trafił do WC na dworcu PKP, a potem jadąc przez miasto nie mógł się pozbierać, śmiejąc się cały czas. A wszystko przez unikalne rozwiązanie inżynieryjne ustępu w tym miejscu. Nie będę tu się rozwodziła (to porządna strona) – najlepiej jak sami zobaczycie odwiedzając kiedyś Pieniężno. Z wrażenia nie zrobiliśmy zdjęcia.

W Pieniężnie jedliśmy świetne lody sprzedawane z jakiegoś kurnika przez... koszykarza – ledwo się tam mieścił, ale za to ładował ogromniaste porcje (niemal takie jak on). Po wizycie na rynku gdzie uwagę, z oczywistych względów, przykuwa neogotycki kościół oraz ruiny Zamku Kapituły Warmińskiej z XIV w. a także gotycki ratusz z XIV-XV w., udaliśmy się zobaczyć to, co interesowało nas najbardziej (poza lodami włoskimi). Mianowicie most kolejowy nad rzeką Wałszą z 1885 roku. Musimy się przyznać, że trochę pobłądziliśmy, żeby jakoś się na niego wdrapać. Wrażenie zrobiła na nas także (używana do tej pory) wieża ciśnień oddana do użytku w 1905 roku.

Gdy już obejrzeliśmy to wszystko w takim tempie, na jakie pozwalały nam plany na dzień dzisiejszy, zebraliśmy się na parkingu, aby się pożegnać. W tym miejscu wyprawa rowerowa podzieliła się na dwie. Karola, Asia i Kamo udali się w stronę Ornety i okolicznych dworków, by powrócić dnia następnego do Mikołajek Pomorskich. Z kolei Arti, Blase i ja udaliśmy się w kierunku Chruściela (choć, jak się później okazało, nigdy tam nie dojechaliśmy).

Niestety przepadła relacji szczegółowa od części Drużyny, która udała się do Ornety, więc niżej wieści od Blase'a, Arti'ego i mnie.

Otóż mając problemy z zaopatrzeniem się w znaczki pocztowe w to niedzielne południe, otrzymaliśmy informacje, że w okolicznym seminarium dostaniemy znaczki w tamtejszym sklepiku. Sprawą honoru było wysłać kartkę z Pieniężna do Gacy - naszej kumpeli z Pieniężna. Na skrzyżowaniu z drogą do Kajnit postanowiliśmy, że Blase pojedzie dalej a my go dogonimy... ale zobaczyliśmy go później dopiero w Elblągu, bo wizyta w seminarium zabrała nam sporo czasu, a potem jeszcze obiad w warunkach polowych. Do wspomnianego Chruściela nigdy nie dojechaliśmy, bo Blase obrał szlak przez Młynary, a Arti i ja pojechaliśmy za nim.

W Seminarium Duchownym Księży Werbistów nie dostaliśmy jednak znaczków, ale zadziałałam i tubylcy powiedzieli, że wyślą nam je następnego dnia jak wpadnie listonosz. Powoli zaczynam sobie uświadamiać, że w Drużynie B. spełniam podobną rolę jak Buźka w Drużynie A. - w Nowej Pasłęce kupiłam w sklepie mleko, podczas gdy go wcale nie było. Tak męczyłam sprzedawczynie, że ta „sprowadziała” mleko od sąsiadki.

Blase dotarł do El-bonga godzinę przed nami (nakręciliśmy tego dnia 120 km). Po drodze oglądaliśmy jeszcze kościół w Długoborze i resztki mostu na Pasłęce.

No i omało nie zabiliśmy się zjeżdżając z Pomorskiej Wsi do Elbląga drogą przez Dębicę (przewyższenie niemal 160 metrów).

Dla mnie i Arti'ego wyprawa zakończyła się w Elblągu, ale Blase myknął jeszcze pociągiem do Malborka. A reszta Drużyny B. szczęśliwie zameldowała się w domu dnia następnego, choć niewiele brakowało, by zginęli na polu ziemniaków odstrzeleni przez jakiegoś podchmielonego myśliwego... Tak słyszałam.

Wyprawa do Nowej Pasłęki w ten oto sposób przeszła do historii.

---