Ostatnia aktualizacja: 28/06/2009

Sezon 2005 - Rezerwat Jez. Drużno

• Start

• Drużyna B.
  Opcja pełnego ekranu: z prawokliku wybrać "Go Full Screen"
  [Pałerd baj Highslide JS & TiltViewer]

• Zdobyte
  Miejsca zdobyte przez Drużynę B.
  Wyświetl większą mapę
  [Pałerd baj Highslide JS]

• Index
  Indeks wypraw. Wyjazdy wielodniowe pogrubiono.

• Wpisywalnia
  Zostaw znak...
  Wpisywalnia jest wspólna dla witryny Drużyny B. oraz ARTI on the net

• Kontakt
  Formularz kontaktowy do Drużyny B. Przez wybór odpowiedniej opcji możesz przesłać wiadomość konkretnej osobie lub zwrócić się do Drużyny jako całej.
  Pola oznaczone gwiazdką są obowiązkowe.
  Formularz dostarcza JetForm

Tekst: Arti

Jedno z najpiękniejszych miejsc w naszej okolicy, gdzie można kontemplować przyrodę zachwycając się jej pięknem, to Rezerwat Jeziora Drużno w pobliżu Elbląga. Tam też owego dnia Karola, Olo i ja udaliśmy się, by odetchnąć od ścieków cywilizacji. Na miejscu szybko okazało się jednak, że to Przyroda kontemplowała nas... :)

Z Mikołajek Pomorskich wyruszyliśmy relatywnie późno, jak na nasze przyzwyczajenia (nie o wschodzie Słońca) - mianowicie przed 1800, czyli niemal o zachodzie, jako że był początek września. W ostatnim etapie podróży musieliśmy przedzierać się wąską, zarośniętą ścieżką biegnącą wzdłuż lewego brzegu Balewki, ale udało się bez większych strat w ludziach. Żadne drapieżniki nie zaatakowały nas, a jedynie jakiś zwisający z gałęzi wąż musiał przechwycić przyczepione do bagażnika bułki, jakie wiózł Olo, gdyż nikt ich później nie widział.

Wcześniej, w drodze nad jezioro, zatrzymaliśmy się w Dzierzgoniu, gdzie obficie zaopatrzyliśmy się w pożywienie wymieniając się z miejscowymi osadnikami drobnymi towarami, jak szprychy, śrubki czy worki foliowe.

Pokierowali nas oni w dalszą drogę wskazując na szlak do Świętego Gaju, ale ostrzegli, że nie wszyscy, którzy się tam udają wracają, powołując się na historię niejakiego Wojciechowskiego. Uznaliśmy jednak, że jeden zaginiony na setki, jakie tamtędy poruszają się, to nieduże ryzyko.

Namiot rozbiliśmy na wieży - bez linek, bo pozwalała na to jego konstrukcja. Jednak w przypadku silnych wiatrów, przy nieobecności jakiegokolwiek z mieszkańców, ryzykowaliśmy, że zamieni się w latawiec.

Jako, że było już ciemno, podziwianie przyrody zostawiliśmy sobie na dzień następny i po kolacji udaliśmy się na spoczynek, by rano nie spóźnić się na wyjątkowy, w tym miejscu spektakl wschodu Słońca.

Ciszę zakłóciły tajemnicze odgłosy. Razem z Olem, zaopatrzeni w kamerę, postanowiliśmy sprawdzić, co jest ich źródłem, a Karola miała zostać na wieży i przeciwdziałać swoją masą zjawisku transformacji namiotu w obiekt latający.

Do tej pory nie potrafimy zinterpretować nagrań, jakich dokonaliśmy. Ponadto po powrocie do "obozu" okazało się, że Karola zniknęła. Zaczęliśmy podejrzewać krwiożercze misie Koala, o jakich czytaliśmy dzień wcześniej w przewodniku po województwie pomorskim. Jednak, jako że byliśmy poza ich naturalnym siedliskiem (czyli w woj. warmińsko-mazurskim), szybko wysłaliśmy esemesa do zaprzyjaźnionych osób, by sprawdziły w Internecie, czy jesteśmy bezpieczni (i przy okazji gdzie jest Karola). Odpowiedź, jaką dostaliśmy nie była jednoznaczna, ale poradzono nam zaopatrzyć się w eukaliptus (albo przynajmniej szampon eukaliptusowy). Zaczęliśmy przeklinać dzierzgońskich osadników, że nie wspomnieli o eukaliptusie. Nie dostaliśmy też w esemesie konkretnej informacji o Karoli, poza tą, że: "jest w pudełku".

Na szczęście wyłoniła się z mroku oblepiona jedynie ślimakami. Nie pamiętała wszak jak znalazła się na dole. Oto tajemnicze nagranie:

Postanowiliśmy ustawić wartę przy schodach w postaci butów Ola i iść spać.

Ranek przywitał nas pięknym wschodem Słońca.

Pomiędzy wypatrywaniem ptactwa i zachwycaniem się widokami, rozegraliśmy kilka partyjek w Mastermind i warcaby oraz przeprowadziliśmy konkurs łapania w usta kulek płatków śniadaniowych zrzucanych z wieży, w którym bezkonkurencyjna była Karola.

Nagraliśmy też słynny film instruktażowy "Spadające karimaty, czyli zasady BHP na obiektach wielokondygnacyjnych", którego reżyserii podjął się sam Olo. Tutaj kadr z filmu:

Zainteresowanych zakupem pełnej wersji filmu prosimy o kontakt (z bolcem).

Po południu udaliśmy się do Elbląga, wpadając jeszcze po drodze w depresję. W Elblągu, po honorowej rundzie i sesji zdjęciowej, obraliśmy azymut na Mikołajki Pomorskie, a jadąc szosą natrafiliśmy na potrąconą pustułkę. Wtedy to padły słynne słowa Ola: "Piękny widok. Jeszcze nigdy nie byłem tak blisko drapieżnego ptaka... pomimo, że leżał na drodze".

 

---