• Start

• Drużyna B.
  Opcja pełnego ekranu: z prawokliku wybrać "Go Full Screen"
  [Pałerd baj Highslide JS & TiltViewer]

• Zdobyte
  Miejsca zdobyte przez Drużynę B.
  Wyświetl większą mapę
  [Pałerd baj Highslide JS]

• Index
  Indeks wypraw. Wyjazdy wielodniowe pogrubiono.

• Wpisywalnia
  Zostaw znak...
  Wpisywalnia jest wspólna dla witryny Drużyny B. oraz ARTI on the net

• Kontakt
  Formularz kontaktowy do Drużyny B. Przez wybór odpowiedniej opcji możesz przesłać wiadomość konkretnej osobie lub zwrócić się do Drużyny jako całej.
  Pola oznaczone gwiazdką są obowiązkowe.
  Formularz dostarcza JetForm

Sezon 2004 pozostanie nam w pamięci jako jedyny, w którym nie pojechaliśmy nigdzie z namiotami, mimo ambitnych planów. Wszystkie wycieczki były jednodniowe, a wiele z nich w okrojonym składzie. Nie udało nam się zsynchronizować wolnego czasu, innym razem pogoda nas zatrzymywała, a w końcu wielu z nas miało tego lata wyjazdy o wyższym priorytecie. Nie oznacza to jednak, że nie odwiedziliśmy ciekawych miejsc. Cofnęliśmy się na rowerach w czasie lądując w Oberlandii (i nie wymagało to pedałowania z prędkością 88 mil/h), padliśmy ofiarami nikczemnego sabotażu oraz spotkaliśmy (niektórzy tak twierdzą) Super Groovera. Ponadto wpadliśmy w depresję, a potem okazało się, że na góralu można machnąć dwie setki i jeszcze wrócić cało do domu.

Te przygody, i jeszcze kilka, w krótkich relacjach poniżej.

Skoro poprzedni sezon był tak dla nas udany, uznaliśmy że podobnie jak przed rokiem udamy się na pierwszą przejażdżkę do Gniewu i zrobimy z tego średniowiecznego grodu obowiązkowy punkt wypadowy każdego lata. Niestety, z powodów wymienionych na wstępie, skończyło się na wyjeździe dwuosobowym.

 

Zamknij Przesuń

Instrukcja do galerii Highslide JS:
Zdjęcia można łapać i przesuwać myszą. Przełączanie może odbywać się klawiszami prawo/lewo/góra/dół. Możliwe jest równoczesne wyświetlanie zdjęć.

Jeśli fotka nie mieści się w oknie przeglądarki, wtedy w prawym dolnym rogu pojawia się ikona przejścia do rozmiaru rzeczywistego.
A wszystko to wymyślił Torstein Hønsi.

Dla większego komfortu przeglądania fotek zaleca się przejście do trybu Fullscreen przez wciśnięcie klawisza F11.

Z całego sezonu rundę rowerami wzdłuż Kanału Elbląskiego wspominam najlepiej (pewnie już wzbudzam u niektórych kontrowersje stosując nazwę Elbląski, ale postaram się odkuć kawałek dalej). Ze skromnej niedzielnej wycieczki, która w planach miała zaledwie pochylnię w Jelonkach, zamieniła się w całodniówkę, co pozwoliło nam przyjrzeć się każdej pochylni.

Przyznam się, że mimo iż mieszkam na strzał z łuku od Kanału Oberlandzkiego, to dopiero tego dnia widziałem wszystkie pochylnie. Kanał ten stanowi unikatowe rozwiązanie inżynieryjne w skali całego świata, dlatego zachęcam gorąco do działania. Można zwiedzać tak jak my, ale jeszcze lepiej skorzystać z usług Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej i wybrać jeden z wielu wariantów rejsów po kanale i okolicznych jeziorach.

Fachowy artykuł o Kanale Elbląskim można przeczytać na stronie gdańskiego RZGW. W Wikipedii też jest co czytać. Wyjaśnienie, dlaczego stosuję nazwę od miasta Elbląga zamieszam tutaj.

Z Mikołajek popedałowaliśmy przez Dzierzgoń i Rychliki do Jelonek. Moim zdaniem oglądanie pochylni zaczynając od usytuowanej najniżej (Całuny Nowe) jest najwygodniejsze, jako że pochylnia Buczyniec pozostaje na koniec, a to właśnie w jej otoczeniu znajduje się kilka barów i straganów z pamiątkami oraz małe muzeum. Poniżej kilka zdjęć. Niestety tylko kilka, bo wyprawa miała miejsce w czasach, kiedy miałem do dyspozycji analogowy kompakt. Filmy miały jedną wadę - zawsze były zbyt krótkie i zanim nacisnęło się na spust migawki trzeba było zastanowić się dwa razy.

W zasadzie wzdłuż całego kanału można poruszać się po drodze usytuowanej na jego brzegu (nie pamiętam żadnych zakazów ruchu, ale nie wykluczam że w końcu się to może zmienić), jednak w okresie wzmożonego ruchu turystycznego na niektórych fragmentach można mieć problem z wyminięciem się z kierowcami jadącymi z przeciwnego kierunku. Oczywiście nie jest to problemem rowerzystów.

Wspomniałem, że z owego dnia nie mam zbyt wielu zdjęć, co nie znaczy, że nie mam tej budowli hydrotechnicznej obfotografowanej z każdej możliwej strony. Liczę, że nikt nie poczuje się mocno oszukany, jeśli kilka zdjęć z innego okresu zamieszczę w tym akapicie, aby pokazać piękno i pomysłowość Kanału Oberlandzkiego.

Z Buczyńca przez Lepno i Myślice udaliśmy się do Pudłowca, położonego nieopodal Dzierzgonia. Znajduje się tam piękna ruina pałacu zbudowanego w stylu neogotyckim (szkoda, że tylko ruina, ale w Polsce można do tego przywyknąć). Ciężko znaleźć coś w Necie, dlatego polecam wątek na forum marienburg.pl.

Wracając do Mikołajek zatrzymaliśmy się jeszcze w Lipcu, gdzie stoi (wtedy jeszcze stał) stary kolejowy most (nieczynna linia Malbork Prakwice - Dzierzgoń - Myślice, którą oddano do użytku w 1893 roku). Most ma długość ok. 50 m i wysokość 13 m. O dziwo wtedy kolej w tym miejscu była potrzebna, a dziś pkp zwinęło nawet tory. Pomijając oczywisty fakt, że wtedy linia ta miała znaczenie gospodarcze, to już na przełomie XIX i XX wieku turyści korzystali z niej, aby wygodnie dostać się do Myślic, gdzie można było rozpocząć wycieczkę na pochylnie.

A teraz znowu zdjęcia ze skanera..

Przejażdżka na most kolejowy w Dzierzgoniu (ta sama linia kolejowa, o której wspominam powyżej) do tej pory dzieli nas na przeciwników i zwolenników teorii spiskowej (tacy podobno zawsze się znajdą, więc i teraz ich nie zabrakło). Plan był ambitny - mieliśmy wyjechać jak najwcześniej i ruszyć przed siebie. Jak najdalej. Trasa miała być ustalana na bieżąco. Kto wie, czy gdyby wszystko poszło jak należy, to do tej pory nie pedałowalibyśmy wspólnie w stronę zachodzącego Słońca.

Z wyjazdu o wschodzie Słońca nic nie wyszło - wyruszyliśmy o dziesiątej. Start o tej godzinie nie wróży zwykle oglądania odległych miejsc, bo wtedy w lipcu zaczyna się robić gorąco. Moim zdaniem najlepszym czasem na rozkręcenie się i złapanie rytmu jazdy jest czas po wschodzie, kiedy jest jeszcze rześko i przyjemnie. O dziesiątej można powoli szukać miejsca na południową sjestę.

Dojechaliśmy pod Dzierzgoń i przez nieczynną część żwirowni zbliżyliśmy się do kilkumetrowego nasypu kolejowego, pod którym zostawiliśmy rowery.

Most ten to jedno z ciekawszych offowych miejsc w Dzierzgoniu, gdzie można posiedzieć z dala od (uciążliwej czasem) wioski. Można... było. Niestety już wtedy był systematycznie rozkradany, więc z roku na rok nie było w zasadzie po czym bezpiecznie chodzić. Do tego trzeba dodać akcję pkp zawijania torów sprzed kilku lat. Wysokość torowiska nad strumykiem to jakieś 20 m, więc dziś trzeba mocno uważać. Piwko odpada.

Gdy wróciliśmy do rowerów okazało się, że złapałem gumę. Wtedy przypomniało nam się, jak Karola przed odjazdem zapytała, sugerując jednocześnie odpowiedź, czy nie zrobimy dziś więcej niż 40 km? To dało pozostałym do myślenia, bo rzeczywiście mieliśmy za sobą ledwo 17 km. W moim przypadku nie było sensu łatać dziury, bo miałem kawałek do rodziców, do Dzierzgoniu. Postanowiliśmy się rozstać - Karola, Ewka i Kamo skierowali się z powrotem do Mikołajek.

Zaprowadziłem rower do Dzierzgonia, oglądając jeszcze po drodze wielkiego faketa z niebios w postaci chmury o odpowiednim kształcie i w ten sposób wycieczka w beznadziejnym stylu dobiegła końca. No prawie. Wieczorem dowiedziałem się, że reszta ekipy w drodze powrotnej miała kolejną wątpliwą przygodę. Kamilowi odpadł pedał (!). Pomyślałem, że pedały tak po prostu nie odpadają - odpada tynk lub moja ulubiona drużyna w playofach, ale pedał? Gdybyś coś takiego miało miejsce dziś, to powołano by komisję śledczą celem wyjaśnień.

Karola do tej pory wypiera się jakoby to ona dokonała sabotażu, żeby tylko nie przejechać 40 kilosów. Nikt oczywiście w to nie wierzy, po tym jak pod jej łóżkiem kilka dni później znaleziono pilnik do metalu.

Przeanalizujmy wszystko od początku. Najpierw paraliż startu, który przeciągnął się o cztery godziny, potem guma, a kiedy licznik pokazywał trzydzieści kilka kilometrów, nagle, niespodziewanie odpada Kamilowi pedał. Strach pomyśleć, co by się stało, gdybyśmy pod mostem postanowili łatać moją gumę, a potem Kamo wyciągnąłby z plecaka swój PZMS (Podręczny Zestaw Małego Spawacza). Podejrzewam, że Karola w swej desperacji odpaliłaby jeden z ukrytych w ramie Ewy ładunków wybuchowych (których jednak nigdy nie znaleziono) albo jadąc na końcu stawki zaczęła rozdawać każdemu po nożu w plery.

Może i dobrze, że tak się skończyło. Uniknęliśmy niepotrzebnych ofiar. A na most wróciliśmy we wrześniu.

Tym razem wszyscy patrzyli Karoli na ręce od samego rana. Kamil, po naprawie roweru, ukrył go przed nią, a Ewa i Arti trzymali ją z dala od swoich garaży. Wyprawa się udała. Jej cel został osiągnięty - zagadka została rozwiązana. Szczegółowy opis w relacji z cyklu Kwadratowego Koła.

Kolejna wycieczka już po trzech dniach i może dlatego w dwuosobowym składzie. Z resztą był to środek tygodnia. Wspólnie z Ewką uderzyliśmy na Elbląg, do parku Bażantarnia, aby tam wspólnie pokontemplować przyrodę przy panoramie Elbląga - miasta gdzie odbywaliśmy nasze pierwsze studia. W drodze powrotnej wpadliśmy w depresję w Raczkach Elbląskich, ale łatwo było się z niej wydostać. Tym bardziej łatwo, że gdzieś w Tywęzy City trafiliśmy na pole konopi.

Znów nie minęły trzy dni i wspólnie z Ewą wsiedliśmy na rowerki. Nikt nie dołączył podobno dlatego, że cel nie był zbyt wzniosły - mieliśmy po prostu jechać do Iławy na lody włoskie. Bo tam dobre robią. Poza tym Iława jest bardzo ładnym miastem. Co z tego, że oddalonym od Mikołajek o jakieś 45 km? Lody są tam naprawdę dobre. Poza tym w Mik Pom od wczesnych lat 90-tych nie sprzedają lodów włoskich. A nawet gdyby jeszcze sprzedawali, to nie byłyby zapewne tak dobre więc i tak byśmy pojechali.

I tak pojechaliśmy we dwoje. Ciekawostką jest fakt, że odwiedziliśmy znajdujący się po drodze zamek w Szymbarku dokładnie rok po tym, jak byliśmy tam wspólnie z Evelą i Radkiem jadąc na Dylewską Górę [relacja w Kwadratowym Kole].

Odkąd przestałem jeździć rowerem jedynie z domu na boisko koszykówki, to zastanawiałem się ile mogę tym moim góralem przejechać kilometrów jednego dnia. W końcu z zastanawiania przeszedłem do sprawdzania  i korzystając z zaproszenia mojej koleżanki ze studiów - Veronici - udałem się nad morze. Okazało się, że pomimo kół w rozmiarze 26" i skromnych przerzutek można przejechać całkiem sporo. W dodatku spędziłem w Krynicy dobre cztery godziny.

Ponieważ z obliczeń wynikało, że z Mikołajek do Krynicy Morskiej i z powrotem nastukam jakieś 190, to w drodze powrotnej w Malborku odbiłem do Dzierzgonia i stamtąd do Mikołajek. Pomyślałem, że nie będę przecież po powrocie jeździł dookoła podwórka.

Drugie bidonobranie w historii Drużyny B. Drugi raz lotna premia w Dzierzgoniu. Drugi raz byłem na trasie sam. W sumie nic dziwnego - kto by chciał jechać i kibicować kolarzom właśnie w tym nudnym Dzierzgoniu, gdzie podobno psy dupami szczekają? Na pocieszenie 5 bidonów, czyli o trzy więcej niż w roku 2003.

Kolejne bidonobrania przyciągnęły na szczęście więcej bajkerów.

Zdjęć brak. Bidony widać tu i ówdzie na zdjęciach z różnych wypraw na przestrzeni lat. No może poza jednym, unikatowym ekipy Discovery znalezionym kiedy wyścig był pierwszy raz w UCI ProTour, a w którym czasem na uczelni miałem wodę. Wkrótce uznałem, że może lepiej nie nosić go w kieszonce plecaka, bo go stracę. Raz na stołówce jakiś człowiek mnie obfotografował i w końcu zaczepił, czy nie zechcę dokonać jakiejś wymiany. Fan Lance'a oczywiście.

Znów ten nieszczęsny most, ale tym razem bez Karoli. Oczywiście zachęcaliśmy innych do udziału w przejażdżce (Karolę również), ale termin nie pasił.

Bez Karoli i bez awarii. Potwierdza to tylko naszą teorię spiskową.

Ta wycieczka zakończyła sezon '04. Pomimo samych jednodniówek całkiem udany - chętnie do niego wracam, przeglądając zdjęcia w albumie.